باشماق

باشماق

اجتماعی - انسانی
باشماق

باشماق

اجتماعی - انسانی

عصر اینترنت

ما را طوری تربیت کردند ، همیشه کاری را که می خواستیم انجام دهیم در کنارش چهار تا alternative یا راهکار   هم داشتیم که اگه اولی انجام نشد دومی و سومی و چهارمی قابل اجرا باشد 

دولت هم  به داشتن روزمره گی  های خود نباید اکتفا کند ولی متاسفانه اینطور نیست چند تا برنامه مثل ایتا و سروش و ... دارد ولی عملا اینها هم با قطع اینترنت قطع شدند 

جایی که اسرائیل یک زمان تهدید کرد که جی پی اس تون به ما وابسته است و البته چند برنامه دیگه اگه ما اینها را از دسترس خارج کنیم نصف زندگی تون فلج می شه  

حالا که جنگ دوازده روزه برامون تجربه نشد اغتشاش های این چند روزه می تواند تجربه باشد تا یک راه کار دائمی برای جایگزین  اینترنت داخلی به جای بین المللی داشته باشیم  

نظرات 3 + ارسال نظر
هموطن 1404/10/25 ساعت 12:39

سلام
یکی از بزرگترین مسائل کشور، تک‌بعدی نگاه کردن به یک موضوع خاص است. در همین موضوع قطع اینترنت، بخشی از جامعه موافقِ طرحِ اینترنت داخلی بودند و کماکان هستند و بخش اعظمی هم به اعتقاد بنده خیر. اگر این موضوع، یک مسئله‌ی موقتی در حد نهایت سه چهار روز باشد، می‌توان از ظرفیت بازدارندگی آن در برابر حملات سایبری یا انتشار اخبار نادرست، دفاع کرد اما قضیه از جایی غیرعقلانی می‌شود که به این طرح به چشمِ یک رویکرد دائمی نگاه شود. تصمیم‌گیرنده‌ی ایرانی باید آگاه باشد از اینکه بسیاری از مشاغل فریلنسری و حوزه‌های مهندسی، سایت‌های شبیه‌سازی، پلتفرم‌های آموزشی نظیر کورسرا، عرصه‌های سرگرمی و تبادل اطلاعات بروز، مارکتینگ، تراکنش‌های مالی، ابزارهای هوش مصنوعی، سایت‌های مرتبط با دنیای کدنویسی نظیر kaggle, google colab, github ، سرویس‌های cloud، و ..‌‌. همگی به اینترنت بین‌الملل وابسته هستند. یک پژوهشگر برای آنکه مقالات و ژورنالات خارجی را رصد کند، بررسی کند، دانلود کند، نیاز دارد که به گوگل اسکولار دسترسی داشته باشد. یک مدافعِ طرحِ اینترنت داخلی باید این موارد را بدرستی بداند. باید از پوسته‌ی جهان خود لحظه‌ای بیرون بیاید و به پوسته‌ی جهانِ پیرامون نیز نگاهی بیندازد. متاسفانه قشری از مدافعانِ این طرح، فضای مجازی و واژه‌ی اینترنت را به دو سه پلتفرم مثل اینستاگرام، تلگرام، واتساپ و امثالهم خلاصه و بسنده کرده‌اند و نهایتِ استفاده از دنیای دیجیتال را سر و کله زدن با همین ابزار می‌دانند. خب ابتدا به ساکن، خیلی از این عزیزان، از فضای مهندسی، و دنیای دیجیتال به دور هستند. مسئول محترمی که حرفه‌‌یشان به چنین دنیایی گره نخورده است و معیشت ایشان از طرق دیگری تامین می‌شود، قاعدتا" درکِ تخصصی از اَبَرفضای اینترنت نخواهند داشت. خب چنین شخصی و اشخاصی متاسفانه و متاسفانه در راس امور و تصمیم‌گیری‌ها هستند. نماینده‌ی مجلسی که تنها مواجه‌‌ی ایشان با دنیای مجازی، برداشتنِ گوشی، سلفی گرفتن از خود و منتشر کردنِ محتوای خود در اینستاگرام است، چگونه می‌تواند در این قبیل مسائل حیاتی و حساس نظر بدهد؟ همین را تعمیم بدهید به جامعه. واقعا چند درصد از جامعه، تصویرِ جامع و تخصصی از فضای مجازی دارند؟ روی سخنم با آن دسته از عزیزانی است که از طرح‌های اینترنت داخل، چشم‌ و گوش‌بسته، حمایت می‌کنند.
به مسائلی که بطور کامل از آن آگاهی نداریم، اجازه بدهیم کارشناسانِ آن حوزه وارد فرآیند تحلیل همه‌جانبه و تصمیم‌گیری شوند.
مسئله‌ی انتخابات مجلس و ریاست جمهوری نیز چنین است. اگر منِ نوعی هیچ اطلاعی از کاندیدها ندارم، نمی‌توانم صرفا با تکیه بر یک پوستر، بنر، عکس و تبلیغ و یا همشهری‌بودن و یا دکتر یا مهندس بودن، رای بدهم چون فردای مملکت بدست همین اشخاص ساخته یا تخریب می‌شود. منِ نوعی هم در قبال جامعه مسئولم.

با سلام و تشکر
بسیار عالی بود سپاس از شما

یه دوست 1404/10/26 ساعت 00:47

یه روز ماهی کوچولوی خودم میشی

Marzi 1404/10/26 ساعت 22:54 http://rozegaremarzi.blogsky.com

با کامنت هموطن موافقم. ایشون بخوبی بیان کردند که چرا اینترنت بین المللی نیاز یک جامعه است.

سلام
بله کاملا واضح و علمی بود

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد