تا که بودیم ، نبودیم کسی 

کشت ما را غم  بی هم نفسی 

تا که رفتیم همه یار شدند 

خفته ایم ،  همه بیدار شدند 

قدر آئینه بدانیم  ، چو هست 

نه در آنوقت که افتاد و شکست 

در حیرتم  ، مرام این مردم پست 

این  طایفه ی  زنده کش  ، مرده پرست 

تا هست بذلت  بکشندش به جفا 

تا رفت ، به عزت  ببرندش سر دست 

آه می ترسم  ، شبی رسوا شوم 

بدتر از رسوایی ام ، تنها شوم 

آه از آن تیر و    از  آن   روی  کمند 

پیش رویم خنده  ،   پشتم  ،  پوزخند